ΜΑΛΑΜΑΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΕΞΩ (4 Cds) Live
(to vrika tuxaia kai eipa na to anadimosieusw !! )

http://www.greektown.net/cgi-bin/forums/Blah.pl?b=6,m=1276807701


καλή ακρόαση !! :)

Μια σκέψη η φωτιά ...

αν μπορουσα να σου πω , οσα ηθελα αληθεια ισως να ηταν ενα ακομα λαθος μεσα στα πολλα...και αφου το λαθος με μας ειναι πλεων συνηθεια η καθε αρχη με το καθε τελος μοιαζουν κολλητα..

αν γινοταν να ακουσεις οσα ηθελα να σου πω θα ηταν λεξεις σαν ποιηματα αγαπης ...

η αποδραση το μονο που μενει...
μια σκεψη μια ματια μοιαζουν ολα θολα...

μια σκεψη ..και μια ακομη ματια...

μεσα στη καρδια σου..μεσα στα ονειρα σου...

μοιαζουν ολα θολα ..

Μ'άρεσε από το πρώτο λεπτό που το άκουσα !!!

Δε με νοιάζουν τα ψώνια που ζούνε στα σαλόνια,
ούτε θέλω να γίνω μία θαμπή εικόνα.
Δε με νοιάζει το πλήθος,
ούτε τι λέει ο μύθος,
ούτε θέλω να γίνω άλλος ένας κρίκος
όσο υπάρχουν τα μπλουζ (x2)

Δε με νοιάζουν οι τύποι,
και η λογιστική τους.
Η ζωή είναι απλή, εξίσωση x+y
x για την παρέα, y για μουσική. (x2)

Δε με νοιάζει ο κόσμος που έχει γίνει κακός,
ούτ' εγώ τον νοιάζω έτσι κι αλλιώς.
Μόνος μου τραβάω για το δρόμο σκυφτός. (x2)

Δε μ' αρέσει η γυναίκα να ντύνεται στην πένα,
ούτε μ' αρέσει να μου το παίζει και καλά παρθένα.
Δε με νοιάζει αν έχει κάμποσα κουσούρια,
φτάνει να μην γκρινιάζει και να 'χει ωραία μπούτια.
Όσο υπάρχουν τα μπλουζ (x2)

Δε με νοιάζουν οι τύποι,
και η λογιστική τους.
Η ζωή είναι απλή, εξίσωση x+y
x για την παρέα, y για μουσική. (x2)

Δε με νοιάζει ο κόσμος που έχει γίνει κακός,
ούτ' εγώ τον νοιάζω έτσι κι αλλιώς.
Μόνος μου τραβάω για το δρόμο σκυφτός.
Και μόνος μου τραβάω για το δρόμο σκυφτός.

Όταν θα 'ρθει και φύγει πάλι ο καιρός
εγώ θα ξέρω πως δε θα γίνετ' αλλιώς.
Θα 'χω πάρει το δρόμο, με το κεφάλι ψηλά.
Τα μυαλά μου θα είναι ίσως τόσο αδειανά.
Όσο υπάρχουν τα μπλουζ.
Γιατί έχω τα μπλουζ.

Δε με νοιάζουν οι τύποι,
και η λογιστική τους.
Η ζωή είναι απλή, εξίσωση x+y
x για την παρέα, y για μουσική. (x2)

Δε με νοιάζει ο κόσμος που έχει γίνει κακός,
ούτ' εγώ τον νοιάζω έτσι κι αλλιώς.
Μόνος μου τραβάω για το δρόμο σκυφτός (x2)

They will not force us, they will stop degrading us, they will not control us...

Σάββατο βράδυ, έχω βγει με δύο παιδιά, έναν φίλο και μία φίλη μου για ποτό. Γκάζι, γυρίζουμε τρεις και κάτι να πάρουμε το αμάξι, το οποίο έχουμε παρκάρει πολύ κοντά στις γραμμές. Μπροστά μας μια παρέα έξι ατόμων αρχίζει να μας κοροιδεύει, να μας χλευάζει, να μας φωνάζει λεσβίες και το αγόρι της παρέας πούστη. Επειδή πολλοί φίλοι μου αναρωτήθηκαν αργότερα και επειδή και εμένα με σόκαρε ιδιαίτερα αυτό το σημείο, τα παιδιά αυτα δεν φαινόντουσαν να είναι φασίστες, σε αντίθεση με μας που φαινόμασταν γι’αυτούς ανώμαλοι και μας ταυτοποιήσαν από 300 μέτρα απόσταση.
Ξέρω γιατί με πείραξε τόσο πολύ. Τέτοια παιδιά έχω φίλους από δουλειές, από το σχολείο, από διάφορους κύκλους και ήθελα να πιστεύω ότι οι φασίστες έχουν κάτι πάνω τους που σε κάνει να μαζεύεσαι και να απομακρύνεσαι, αλλά τελικά φαίνεται ότι οι ταμπέλες είναι προνόμιο των «ισχυρών» και της «πλειοψηφίας».
Σημαντικό είναι οτι κανονικά δεν μπαίνεις στην λογική να υπερασπιστείς τίποτα γιατί αυτοί δεν λειτουργούν λογικά, όμως σε μια κοινωνία που συνεχώς πρέπει να αυτοπροσδιορίζεσαι, είτε στο οικογενειακό είτε στο επαγγελματικό σου περιβάλλον και που σε κάποια σημεία φτάνεις να έχεις κάποιες σταθερές μέσα σου για τις οποίες
χρόνια πάλευες και παλεύεις μόνος σου, δε θέλεις τίποτα περισσότερο από τον αυτονόητο σεβασμό. Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά σε μετανάστες και σε άλλες «αδύναμες» κοινωνικές ομάδες και ναι, σπάνια δίνεται σημασία και ναι, το πρόβλημα υπάρχει και εξακολουθει να υπάρχει, κανένας όμως δεν το λαμβάνει σοβαρά υπόψιν του. Εγώ λοιπόν και η φίλη μου στο δικό μας περιστατικό είπαμε να δώσουμε σημασία και απαντήσαμε. Απαντήσαμε λογικά, τυπικά και ευγενικά, γνωρίζοντας όμως και οι δύο οτι ο διάλογος ήταν από την αρχή χαμένη υπόθεση. Ξεκίνησε λοιπόν το ξύλο από αυτούς μετά απο αρκετό βρίσιμο και είμασταν δύο εναντίον δύο. Οι υπόλοιποι απλά είχαν μείνει πίσω και δεν έδιναν σημασία. Άλλωστε είμασταν δύο κοπέλες... Θεωρητικά δεν είμασταν αξιόμαχες υποθέτω... Θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε απλά με σκυμμένο το κεφάλι από την αρχή, ή να δειλιάσουμε όταν άρχισαν τα πιο σκούρα, αλλά απαντήσαμε και απαντήσαμε και στο ξύλο γιατί όταν σε προσβάλλουν, σε μειώνουν και δεν σε σέβονται, δε θες απλά να σκύψεις το κεφάλι και να «προχωρησεις» (άλλωστε πού μπορείς να φτάσεις προχωρώντας έτσι...). Το βράδυ που θα έπεφτες για ύπνο και αύριο στη ΖΩΗ σου θα νιώθεις ότι δεν υπερασπίστηκες ένα κομμάτι μέσα σου που συνεχώς τίθεται από όλους υπό αμφισβήτηση. Το ξύλο ήταν το κλασσικό μπουνοκλωτσήδι...αλλά με τρόμαξε το γεγονός ότι αντιλήφθηκα από την αρχή ότι δεν «παίζαμε» ξύλο - χτυπιόμασταν με μίσος - και επίσης είναι σημαντικό να αναφέρω και τα πιστεύω αυτών των παιδιών: Είπαν πολλά πράγματα για το ναζισμό, δήλωσαν υποστηρικτές της βίας, μίλησαν για την Ελλάδα όπως τη βλέπουν αυτοί, δηλαδή ότι ένα μεγάλο ποσοστό είναι άτομα που έχουν τις ίδιες με αυτούς αντιλήψεις. Είπαν ότι οι gay και οι λεσβίες είναι λάθη που πρέπει να εξαφανιστούν και αύτοι μπορούν και θα το κάνουν αυτό. Γνώριζαν για το περιοδικό 10% και αναφέρθηκαν στο ποσοστό αυτό ως τραγικά ανίσχυρη και ανώμαλη μειοψηφία. Επίσης γνώριζαν πώς «φαινεται» γι’ αυτούς ο πούστης και πώς η λεσβία και είπαν ότι η TV, το Γκάζι και γενικά ο τόπος έχει γεμίσει από ανώμαλους και πρέπει να σταματήσει αυτό.
Προσωπικά πίστευα ότι κανείς δε θα μου ζητούσε και δεν το θεώρησα ποτέ απαραίτητο να ανήκω σε ένα γκέτο ή μια μειονότητα λόγω της σεξουαλικής μου προτίμησης και να μάχομαι ή να είμαι proud για το αυτονόητο. Τελικά καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν ειναι αυτονόητο. Όπως λοιπόν για τόσους άλλους γύρω μου, το να εργάζονται και να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες αναζητώντας μια καλύτερη τύχη σε μια ξένη και αφιλόξενη χώρα αποτελεί την πραγματικότητά τους και αυτή την πραγματικότητα καλούνται καθημερινά να υπερασπιστούν απέναντι σε τέτοια φαινόμενα βίας και ρατσισμού, έτσι και η σεξουαλική μου προτίμηση πρέπει να περιφρουρηθεί και να προστατευτεί από τον ίδιο εχθρό. Μέχρι πριν δύο μέρες ο συνειρμός αυτός θα μου φαινόταν τόσο εγωκεντρικά γελοίος... αλλά τελικά με πολύ περίεργο τρόπο, τώρα στα 26 μου, έρχομαι να συνηδειτοποιήσω κάτι που έτσι κι αλλιώς όλοι γύρω μου, μπορεί κι εγώ μαζί, είχαν υποψιαστεί και έβλεπαν. Τίποτα δεν ειναι αυτονόητο. Αξίες όπως η ελευθερία, η ισότητα και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα πρέπει συνεχώς να περιφρουρούνται και να αξιολογούνται ακόμα και στις πιο «σύγχρονες» θεωρητικά κοινωνίες γιατί ο κίνδυνος να διαστεβλωθούν και να καταστρατηγηθούν είναι πάντα ορατός. Ειδικά σε εποχές όπως αυτή που μπαίνουμε τώρα, οι «στόχοι» θα πολλαπλασιάζονται και παιδιά όπως αυτά που συναντήσαμε το Σάββατο θα γεμίζουν με περισσότερο μίσος, φόβο και απογοήτευση και θα στρέφονται ενάντια σε κάθετι διαφορετικό.
Αποφάσισα επίσης ότι παιδεία δεν υπάρχει σε αυτή την κοινωνία και ότι αυτή καλλιεργείται, επομένως δεν μπορείς να παλέψεις μόνο με το λόγο απέναντι σε ενήλικους και «συνηδειτοποιημένους» ρατσιστές. Ο διάλογος μόνο δεν αρκεί.
Δε φοβηθήκαμε ούτε ένα λεπτό. Ξέρω ότι πολλοί θα μας χαρακτήριζαν ανεύθυνες που απαντήσαμε και θέσαμε σε κίνδυνο τη ζωή μας χωρίς λόγο. Ξέρω όμως ότι για μένα ελεύθερος άνθρωπος δεν γεννιέσαι – γίνεσαι και για να το πετύχεις αυτό χρειάζεται να δώσεις μάχες πρώτα με τον ίδιο σου τον εαυτό και στη συνεχεια με τους γύρω σου και πολλές από τις μάχες αυτές ίσως χρειαστεί να είναι και πραγματικές όπως αυτή η μικρή του Σαββάτου.
Μπορεί λοιπόν να φαίνομαι στους φίλους μου λίγο προβληματισμένη και ξέρω ότι είμαι απογοητευμένη όπως όλοι μας για την κοινωνία που αντικρύζω και για όσα δεινά έρχονται, αλλά ελπίζω σε ελεύθερους ανθρώπους - ετεροφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους - ανεξαρτήτως εθνικότητας και οικονομικής κατάστασης και όσο ζω, κινούμαι και δέχομαι ερεθίσματα θα παλεύω για όλα αυτά τα μη αυτονόητα. Ξέρω και ελπίζω, ότι πολλοί θα κάνουν το ίδιο και αυτό το περιστατικό - μικρό και χωρίς τραγική κατάληξη - εύχομαι να θεωρηθεί ακόμα μία αρχή για να είμαστε όλοι μας σε συνεχή επαγρύπνηση ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα είτε σε ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση είτε σε άλλες κοινωνικές ομάδες.


m_demo